ماشین‌حساب حداکثر پتانسیل عضلانی

دکتر Casey Butt داده‌های صدها قهرمان بدنسازی بدون دوپینگ از عصر قبل از استروئید (قبل از دهه 1950) و مسابقات تست‌شده را تجزیه و تحلیل کرد. تحقیقات او که در "Your Muscular Potential" (2008) منتشر شد، همبستگی‌های قوی بین اندازه‌گیری‌های ساختار استخوان (دور مچ دست و مچ پا) و حداکثر توده عضلانی دست‌یافته را شناسایی کرد. معادلات حاصل پتانسیل توده بدون چربی را بر اساس قد و ساختار اسکلتی پیش‌بینی می‌کنند که در مقابل قهرمانان تاریخی مانند Reg Park اعتبارسنجی شده‌اند.

حداکثر محاسبه‌شده نشان‌دهنده سقف ژنتیکی نظری است که نیازمند شرایط بهینه است: تمرین، تغذیه، بازیابی کامل و سال‌ها تلاش مداوم. تحقیقات نشان می‌دهد که بیشتر وزنه‌برداران طبیعی متعهد به 80-90٪ پتانسیل محاسبه‌شده خود می‌رسند. عواملی مانند کیفیت برنامه تمرینی، خواب، استرس و سطوح هورمونی فردی همگی بر نتایج عملی تأثیر می‌گذارند. حتی رقبای نخبه به ندرت هر قسمت بدن را به طور همزمان به حداکثر می‌رسانند.

دور مچ دست و مچ پا اندازه ساختار اسکلتی را منعکس می‌کند که تعیین می‌کند اسکلت چه مقدار عضله را می‌تواند از نظر ساختاری پشتیبانی کند. استخوان‌های بزرگ‌تر سطح بیشتری برای اتصال عضله و نقاط اهرمی قوی‌تر فراهم می‌کنند. تحقیقات در Journal of Strength and Conditioning Research تأیید می‌کند که ضخامت استخوان با پتانسیل سطح مقطع عضله همبستگی دارد. این اندازه‌گیری‌ها به طور حداقلی تحت تأثیر چربی بدن قرار می‌گیرند و آنها را به جانشین‌های قابل اعتمادی برای اندازه استخوان‌بندی تبدیل می‌کند.

فرمول اصلی Casey Butt با استفاده از داده‌های مردان توسعه یافته است و نیاز به اصلاح برای زنان دارد. تحقیقات Chappell و همکاران در سال 2018 بر روی بدنسازان طبیعی زن نشان می‌دهد که یک ضریب 0.85 را به توده بدون چربی پیش‌بینی‌شده اعمال کنیم. با این حال، داده‌های تاریخی محدود در مورد قهرمانان زن بدون دوپینگ پیش‌بینی‌های زنان را کمتر اعتبارسنجی‌شده می‌کند. این فرمول ممکن است پتانسیل را برای زنان با سطوح تستوسترون به طور طبیعی بالاتر یا استخوان‌بندی‌های بزرگ‌تر دست کم بگیرد.

طبقه‌بندی استخوان‌بندی نسبت‌های اسکلتی را منعکس می‌کند که بر پتانسیل عضله‌سازی تأثیر می‌گذارد. "Easygainers" نسبت‌های مچ دست به مچ پا بالاتر از میانگین دارند که نشان‌دهنده استخوان‌ها و مفاصل ضخیم‌تر است که از توده عضلانی بیشتر با اهرم احتمالاً بهتر پشتیبانی می‌کنند. "Hardgainers" مفاصل کوچک‌تری نسبت به قد دارند که پتانسیل عضلانی مطلق را محدود می‌کند اما اغلب منجر به ظاهر زیباتر و تعریف‌شده‌تر می‌شود. هیچ یک از طبقه‌بندی‌ها کیفیت پاسخ تمرینی یا سطح تعهد را نشان نمی‌دهند.

تحقیقات در مورد مسیرهای توسعه عضلانی نشان می‌دهد که بیشتر وزنه‌برداران طبیعی تقریباً 50٪ از پتانسیل خود را در 2-3 سال اول تمرین مناسب، 75٪ تا سال 5، و نزدیک به 90-95٪ تا سال 8-10 به دست می‌آورند. پیشرفت از یک منحنی لگاریتمی پیروی می‌کند، با دستاوردهای اولیه سریع که با گذشت زمان به طور قابل توجهی کند می‌شوند. مطالعات در Journal of Applied Physiology نشان می‌دهد که وزنه‌برداران با تجربه برای دهه‌ها به دستاوردهای کوچک ادامه می‌دهند، اگرچه پیشرفت سالانه حداقل می‌شود.