ماشین‌حساب نسبت کمر به باسن

WHR توزیع چربی را به جای توده کل اندازه‌گیری می‌کند و چربی احشایی خطرناک از نظر متابولیکی را که BMI آن را از دست می‌دهد، ثبت می‌کند. مطالعه INTERHEART (Yusuf و همکاران 2005) که 27000 شرکت‌کننده در 52 کشور را بررسی کرد، دریافت که WHR پیش‌بینی‌کننده قوی‌تری از خطر حمله قلبی نسبت به BMI بود. یک فرد با وزن طبیعی با WHR بالا با خطرات سلامتی بیشتری نسبت به یک فرد دارای اضافه وزن با WHR پایین روبرو است زیرا چربی شکمی سیتوکین‌های التهابی تولید می‌کند.

این آستانه‌ها از مشاوره تخصصی WHO در سال 2008 در مورد دور کمر و نسبت کمر به باسن می‌آیند و نقاطی را نشان می‌دهند که خطر بیماری‌های قلبی عروقی و متابولیک به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. مقادیر بالاتر از این آستانه‌ها نشان‌دهنده "خطر به طور قابل توجهی افزایش یافته" عوارض متابولیک است. تفاوت جنسیتی ذخیره‌سازی چربی باسن بالاتر طبیعی زنان را برای اهداف تولیدمثلی منعکس می‌کند. هر افزایش 0.01 بالاتر از آستانه با تقریباً 2٪ افزایش خطر قلبی عروقی همبستگی دارد.

تحقیقات نوظهور نشان می‌دهد که آستانه‌های WHR خاص قومیت ممکن است مناسب باشند، مشابه تنظیمات BMI برای جمعیت‌های آسیایی. مطالعات در European Journal of Clinical Nutrition دریافتند که جمعیت‌های آسیای جنوبی سندرم متابولیک را در مقادیر WHR پایین‌تر از قفقازی‌ها توسعه می‌دهند. با این حال، برخلاف BMI، WHO هنوز دستورالعمل‌های رسمی WHR خاص قومیت را ایجاد نکرده است. برخی محققان پیشنهاد می‌کنند آستانه‌ها را 0.03-0.05 برای جمعیت‌های آسیای جنوبی و شرق آسیا کاهش دهند.

شکل "سیب" (توزیع چربی آندروئید، WHR بالا) چربی را در اطراف شکم و اندام‌ها متمرکز می‌کند که به شدت با سندرم متابولیک، دیابت نوع 2 و بیماری قلبی عروقی مرتبط است. شکل "گلابی" (توزیع چربی ژینوئید، WHR پایین) چربی را در باسن و ران‌ها ذخیره می‌کند که تحقیقات نشان می‌دهد از نظر متابولیکی محافظت‌کننده است. یک مطالعه JAMA دریافت که افراد سیب‌شکل خطر مرگ و میر 2-3 برابر بیشتری نسبت به افراد گلابی‌شکل در BMIهای معادل داشتند.

هورمون‌های جنسی به طور قابل توجهی بر الگوهای توزیع چربی تأثیر می‌گذارند. استروژن ذخیره‌سازی چربی ژینوئید (باسن/ران) را ترویج می‌کند، در حالی که تستوسترون و کورتیزول رسوب شکمی را ترجیح می‌دهند. WHR زنان به طور طبیعی پس از یائسگی با کاهش استروژن افزایش می‌یابد و خطر قلبی عروقی افزایش‌یافته در زنان پس از یائسگی را توضیح می‌دهد. استرس مزمن کورتیزول را افزایش می‌دهد و تجمع چربی شکمی را ترویج می‌کند. تحقیقات در International Journal of Obesity تأیید می‌کند که عوامل هورمونی بسیاری از تفاوت جنسیتی در نتایج سلامتی مرتبط با WHR را توضیح می‌دهند.

ورزش منظم می‌تواند WHR را بهبود بخشد، اگرچه کاهش نقطه‌ای غیرممکن است. تحقیقات در Journal of Applied Physiology نشان می‌دهد که ورزش هوازی به طور ترجیحی چربی احشایی شکم را کاهش می‌دهد و WHR را حتی بدون کاهش وزن قابل توجه بهبود می‌بخشد. تمرین مقاومتی عضله گلوتئال را می‌سازد و به طور بالقوه دور باسن را افزایش می‌دهد و نسبت را بهبود می‌بخشد. یک متاآنالیز در Obesity Reviews دریافت که تمرین هوازی و مقاومتی ترکیبی کاهش‌های متوسط WHR 0.02-0.04 را در طول برنامه‌های 12-24 هفته‌ای تولید کرد.