Kalkulator Wskaźnika Talia-Biodra

WHR mierzy rozkład tkanki tłuszczowej, a nie całkowitą masę, wychwytując metabolicznie niebezpieczny tłuszcz trzewny, którego BMI nie wykrywa. Badanie INTERHEART (Yusuf i in. 2005), obejmujące 27 000 uczestników z 52 krajów, wykazało, że WHR był silniejszym predyktorem ryzyka zawału serca niż BMI. Osoba o prawidłowej wadze z wysokim WHR ma większe ryzyko zdrowotne niż osoba z nadwagą o niskim WHR, ponieważ tłuszcz brzuszny wytwarza cytokiny zapalne.

Te progi pochodzą z Konsultacji Ekspertów WHO z 2008 r. dotyczącej obwodu talii i wskaźnika talia-biodra, reprezentując punkty, w których ryzyko chorób sercowo-naczyniowych i metabolicznych znacząco wzrasta. Wartości powyżej tych progów wskazują na "istotnie zwiększone ryzyko" powikłań metabolicznych. Różnica płciowa odzwierciedla naturalnie wyższe odkładanie się tłuszczu na biodrach u kobiet w celach reprodukcyjnych. Każdy wzrost o 0,01 powyżej progu koreluje z około 2% zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym.

Pojawiające się badania sugerują, że odpowiednie mogą być progi WHR specyficzne dla pochodzenia etnicznego, podobnie jak korekty BMI dla populacji azjatyckich. Badania w European Journal of Clinical Nutrition wykazały, że populacje Azji Południowej rozwijają zespół metaboliczny przy niższych wartościach WHR niż osoby rasy kaukaskiej. Jednak w przeciwieństwie do BMI, WHO nie ustanowiła jeszcze oficjalnych wytycznych WHR specyficznych dla pochodzenia etnicznego. Niektórzy badacze sugerują obniżenie progów o 0,03-0,05 dla populacji Azji Południowej i Wschodniej.

Sylwetka "jabłka" (rozkład tłuszczu androidalny, wysoki WHR) koncentruje tłuszcz wokół brzucha i narządów, silnie związana z zespołem metabolicznym, cukrzycą typu 2 i chorobami sercowo-naczyniowymi. Sylwetka "gruszki" (rozkład tłuszczu gynoidalny, niski WHR) magazynuje tłuszcz na biodrach i udach, co badania pokazują jako metabolicznie ochronne. Badanie JAMA wykazało, że osoby w kształcie jabłka miały 2-3 razy wyższe ryzyko śmiertelności niż osoby w kształcie gruszki przy równoważnych BMI.

Hormony płciowe znacząco wpływają na wzorce rozkładu tkanki tłuszczowej. Estrogen promuje odkładanie tłuszczu gynoidalnego (biodra/uda), podczas gdy testosteron i kortyzol sprzyjają odkładaniu brzusznemu. WHR kobiet naturalnie wzrasta po menopauzie, gdy estrogen spada, wyjaśniając zwiększone ryzyko sercowo-naczyniowe u kobiet po menopauzie. Przewlekły stres podnosi kortyzol, promując akumulację tłuszczu brzusznego. Badania w International Journal of Obesity potwierdzają, że czynniki hormonalne wyjaśniają wiele różnic płciowych w wynikach zdrowotnych związanych z WHR.

Regularne ćwiczenia mogą poprawić WHR, chociaż redukcja punktowa jest niemożliwa. Badania w Journal of Applied Physiology pokazują, że ćwiczenia aerobowe preferencyjnie redukują tłuszcz trzewny brzuszny, poprawiając WHR nawet bez znaczącej utraty wagi. Trening oporowy buduje mięśnie pośladkowe, potencjalnie zwiększając obwód bioder i poprawiając wskaźnik. Meta-analiza w Obesity Reviews wykazała, że połączony trening aerobowy i oporowy dawał średnie redukcje WHR o 0,02-0,04 w programach 12-24 tygodniowych.