İdeal Vücut Ağırlığı Hesaplayıcı

Her formül, farklı çalışma popülasyonları kullanılarak belirli klinik amaçlar için geliştirilmiştir. Devine (1974), formülünü klinik farmakolojide ilaç dozaj hesaplamaları için oluşturdu. Robinson (1983), daha uzun bireyler için sağlıklı kilonun düşük tahmin edildiğini bulduktan sonra Devine'nin denklemini değiştirdi. Miller (1983), hesaplamaları Metropolitan Life Insurance aktüeryal tablolarına dayandırdı. Bu farklı kökenler, formüller arasında 2-7 kg'lık farklılıkları açıklar.

İBW formülleri, sınırlamalarına rağmen tıpta yaygın olarak kullanılmaya devam etmektedir. American Society of Health-System Pharmacists, ilaç dozajlarını hesaplamak için (özellikle antibiyotikler ve kemoterapi) Devine formülünü önerir; obez hastalarda gerçek kilonun kullanılması toksisiteye neden olabilir. Ancak, genel sağlık değerlendirmesi için NIH gibi kuruluşlar, daha kapsamlı ölçütler olarak VKİ aralıklarını ve bel çevresini giderek daha fazla önermektedir.

İskelet çerçeve boyutu uygun kiloyu önemli ölçüde etkiler; büyük çerçeveli bireyler doğal olarak aynı boyda küçük çerçeveli insanlardan %10-15 daha fazla ağırlığa sahiptir. Metropolitan Life Insurance tabloları (1983), dirsek genişliği ölçümlerine dayalı çerçeve boyutu ayarlamalarını tanıttı. Standart İBW formülleri orta çerçeveleri varsayar, bu nedenle küçük veya büyük çerçeveler için manuel ayarlama (yaklaşık ±%10) önerilir.

Tüm standart İBW formülleri, 5 fitin üzerindeki her inç için artımlı eklemelerle bir temel ağırlık kullanır ve daha kısa bireyler için matematiksel sorunlar yaratır. 5 fitin altında, formüller gerçek sağlıklı kiloleri yansıtmayan aralıklara ekstrapolasyon yapar. Robinson ve ark. bu sınırlamayı kabul etti ve formüllerinin yalnızca 152 cm (5'0") ve daha uzun yetişkinler için doğrulandığını belirtti. Daha kısa bireyler için, sağlıklı VKİ aralığı hesaplamaları daha güvenilir rehberlik sağlar.

Geleneksel İBW formülleri, yağsız kütleyi hesaba katmadıkları için sporcular ve kaslı bireyler için uygun kiloyu önemli ölçüde düşük tahmin eder. Önemli kas kütlesine sahip 6 fitlik bir erkek atlet, Devine'nin formülüne göre 180 lbs'lik bir "ideal" kiloya sahip olabilir, ancak aslında 200+ lbs'de en sağlıklı olabilir. Sports Medicine'deki araştırmalar, atletik popülasyonlar için yükseklik tabanlı formüller yerine vücut kompozisyonu değerlendirmesini (FFMI, vücut yağ yüzdesi) önermektedir.

Hiçbir tek formül evrensel olarak en doğru değildir; etkinlik bireye ve amaçlanan kullanıma bağlıdır. Robinson'ın formülü daha muhafazakar olma eğilimindedir ve sedanter popülasyonlara daha uygun olabilir. Sigorta ölüm verisine dayalı Miller'ın formülü, uzun ömürle ilişkili kiloleri daha iyi yansıtabilir. American Journal of Clinical Nutrition'daki araştırmalar, birden fazla formülün ortalamasının bireysel formül önyargılarını azalttığını göstermektedir.